Siepietnica w najstarszych dokumentach
Dokumenty legata papieskiego (Kaliksta II), przeprowadzającego legację w Polsce Idziego z Tuskulum wystawiane w Krakowie od maja 1123 do stycznia 1125 r. za zgodą Bolesława Krzywoustego i syna Bolesława oraz bp.krakowskiego Radosta stwierdzają, że do klasztoru w Tyńcu należy miejscowość Siepietnica. Jest to najstarsza wzmianka o istnieniu miejscowości. Można stwierdzić, że dla tej miejscowości byli benedyktyni z Tyńca. W XIII w. następuje korzystniejsza dla rozwoju osady lokacja na prawie magdeburskim. Dokumenty wymieniają Siepietnicę w 1229 r. W dokumencie Leszka Czarnego, w którym książę zezwala do osadzenia miejscowości na tym prawie figuruje 30 wsi, w tym Siepietnica. Ze sporu w 1319 r. między opactwem tynieckim a Jakubem -podkomorzym sandomierskim o gród Golesz, wynika że Siepietnica podlegała wówczas pod zamek goleski.
Opracowano na podstawie:
Tadeusz Ślawski: Siepietnica, Tuchów 1996r.
Wojciech Kętrzyński: Kodeks dyplomatyczny klasztoru tynieckiego. Lwów 1872 cz.I
Franciszek Bujak: Studia nad osadnictwem Małopolski, Kraków 1905r.
Bitwa pod Siepietnicą [edytuj]
5 kwietnia 1770 – konfederaci barscy stoczyli, w czasie wycofywania spod Jedlicza i Nowego Żmigrodu,
bitwę pod Siepietnicą. Zorientowawszy się w o znacznej liczebnej
przewadze (2 tys. żołnierzy) wojska rosyjskiego Iliczanina, wycofali
się w kierunku Biecza. Wojsko rosyjskie w pogoni za konfederatami złupiło Biecz; (zwłaszcza Kościół i klasztor franciszkański w Bieczu,
mordując także kilku zakonników). W Siepietnicy kilkudziesięciu
konfederatów poniosło śmierć i zostali pochowani, prawdopodobnie na
cmentarzu cholerycznym lub w miejscu, gdzie znajduje się Kapliczka
konfederacka.
|
